Tranentrekkende nostalgie in het zuiden

Tijdens een lang en ontspannen weekend in het Zuid-Limburgse Valkenburg viel mij op dat men in het zuiden van nostalgie houdt. Ook op het gebied van marketing. Getuige twee prachtige schilderingen die ik in het heuvelrijke dorp tegenkwam. De eerste was er één om de gloednieuwe Philipslamp aan te prijzen. Prachtig hoe de begeleidende reclame-uiting van Neerlands trots op het gebied van innovatie op een muur van een Limburgs koffiehuis bewaard blijft.

Een monster in je broek

Soms hangt het bloggen aan elkaar van toevalligheden. Afgelopen zaterdag schreef ik een artikel over hoe ‘jatten’ een efficiënte strategie kan zijn om tot een goede reclamecampagne te komen en vanochtend sla ik de Metro open en lees ik over een nieuwe stichting voor mannen met prostaatkanker: Blue Ribbon. De mannen van Blue Ribbon zijn zo vrij geweest om de succesvolle borstkankercampagne te gebruiken als ideale springplank om prostaatproblemen onder de aandacht te brengen.

Beter goed gejat, dan slecht bedacht

It’s not how good you are, it’s how good you want to be. Mijn vergrijsde, bevlekte en gescheurde editie van Paul Ardens marketingbijbel op zakformaat is voor mij de absolute toevlucht in mindere momenten. Arden zet prachtig uiteen hoe hij denkt over zaken als intelligentie, creativiteit, talent, visie en ambitie. Het overkomt mij dan ook dikwijls dat iets of iemand mij doet denken aan één van de vele wijsheden van de voormalig spiritueel leider van Saatchi & Saatchi. Nu overkwam mij dat vanochtend, fietsend door een ontwakend Amsterdam, opnieuw.

De basis van The American Dream

Starend naar het overweldigende aanbod aan marketingboeken stond ik niet lang geleden enigszins aangeslagen in Barnes & Noble, een indrukwekkende boekhandel aan de New Yorkse Fifth Avenue. Ik bekeek er een paar en merkte op dat veel van de boeken uitblinken in het verzinnen van zoveel mogelijk abc’tjes, stappenplannen en how-to-lijstjes. Typisch. Maar waarom zien we dit in Nederland niet terug?

Prachtcommercial of geldverspilling?

Bring back the love

De liefde tussen adverteerder en consument is weg. Dat wordt met onderstaand filmpje geïllustreerd door een marketing manager van Microsoft, die dit filmpje ontwikkelde voor Microsoft Digital Advertising Solutions. Het filmpje heeft zelf zijn eigen weblog. Herkenbaar?

Met dank aan de mannen van Dutch Cowboys.

Apple bestookt pc-territorium

Electronic Arts, een van de grootste gamesproducenten ter wereld, gaat haar spellen vanaf heden ook uitbrengen op de Mac. Het lijkt geen wereldnieuws, maar dit betekent dat de echte gamer binnenkort niet meer op de pc met Microsoft Windows is aangewezen. Want dat was toch iets waardoor je niet om de pc heen kon, het was zelfs de reden dat ikzelf in een ver verleden een pc voor mijn verjaardag vroeg.

Confrontatie is de weg naar een betere wereld

‘Uw afval is zijn lunch’, dat is de boodschap van liefdadigheidsorganisatie Poglyad aan de inwoners van Oekraïne en Wit-Rusland. Poglyad is onlangs een guerrillacampagne gestart om begrip op te brengen voor de erbarmelijke situatie van de vele daklozen in de voormalige Sovjetrepublieken. Poglyad heeft vele containers beplakt met een foto van een dakloze waarbij de mond ter hoogte van de containerklep zit.

Kijk maar, het was een goeie jongen

Zomaar een telefoongesprek tussen vader en zoon op een sombere wintermiddag:

Zoon: Hey pap, met mij, alles goed?
Vader: Geweldig zoon, maar ik zat laatst te denken, zou het niet geweldig zijn als je vlak voor je dood een boodschap kon inspreken voor je nabestaanden? Op een soort voicemail ofzo?
Zoon: Geweldig plan pap! Je kan er ook film en muziek aan toevoegen en een audiovisuele grafsteen ontwikkelen!
Vader: Ja, goed plan, zullen we het doen?
Zoon: Tsja, hoewel het een mooi plan is lijkt het me een verschrikkelijk project, vrij deprimerend.
Vader: Ja, moet er ook niet aan denken.
Zoon: Het was een mooi plan, pap. Ik moet verder, doe de groeten aan mam.
Vader: Ja, ik ook, ik zal d’r de groeten doen. hou je haaks zoon!

Zuid-Amerika heeft er een dictator bij

De innige banden die de Venezolaanse president Hugo Chavez onderhoudt met de familie Castro zijn de afgelopen week op een schrijnende manier duidelijk geworden. Met als eindresultaat het sluiten van de grootste tv-zender van het land RCTV (Radio Caracas Television). Chavez besloot vorige week de uitzendvergunning van het tv-station niet te verlengen, met als gevolg dat RCTV afgelopen nacht haar laatste minuten op de ether beleefde. Het lijkt de eerste stap naar het Cubaanse mediamodel van Fidel Castro, met enkel door de staat gecontroleerde zenders.