Peter in Second Life 2: Cowgirl & Patricia

Dit artikel is het tweede deel van een reeks artikelen over de virtual-reality-omgeving Second Life. Peter Evers zal in deze reeks uitvoerig berichten over zijn avonturen, de uitdagingen die hij tegenkomt en de mogelijkheden die hij ziet in Second Life.

Na compleet ingelezen te zijn ben ik er eindelijk klaar voor. Second Life kan voor mij beginnen. Via de website maak ik een account aan en kom ik met horten en stoten tot de creatie van mijn alter-ego: Pjotr Pessoa (Peter Swindlehurst, Peter Pfeffer en Peter Pessoa waren al in gebruik). Om Second Life te kunnen spelen is echter wel een programma nodig, na een kwartiertje downloaden kon het avontuur eindelijk beginnen.

Althans, dat dacht ik, want alvorens de echte wereld te betreden moet er nog even aan de SL-skills gewerkt worden op Orientation Island. Op dit eiland werd mij geleerd te lopen, rijden, chatten en te vliegen. Ja, vliegen, om Second Life wat simpeler te maken dan ons eigen First Life kun je als je een stukje verderop moet zijn voor het gemak vliegen, heerlijk. Maar wat dan als je naar Amerika wil? Dan ben je erg lang aan het vliegen, dat is vervelend. Om het allemaal wat gemakkelijker te maken is het ook mogelijk om te teleporten. Na de rij-, vlieg- en teleportlessen werd ik door het programma naar Help Island gestuurd. Het grappige was dat niemand daar leek te weten waar en waarom ze op Help Island waren en hoe ze er wegkwamen. Gelukkig had ik dit vrij snel door en na wat aanpassingen aan de haar- en kaaklijn teleportte ik vrolijk door naar Amsterdam op het SL-mainland.

In Amsterdam aangekomen viel me direct op dat ik voor het Centraal Station was neergezet. Nu ik Amsterdam bereikt had besloot ik dat mijn volgende missie het vinden van een billboard moest zijn. Na een tijdje zonder resultaat gezocht te hebben kwam ik op de Dam terecht, alwaar een groepje mensen (natuurlijk zijn het geen echte mensen, eigenlijk heten ze avatars) druk in gesprek was over iets wat ik niet begreep. Net toen ik ze wilde vragen waar ik een billboard kon vinden kwam Cowgirl69 op me af en vroeg me of ik zin had om sex met haar te hebben. Spontaan kreeg ik de zenuwen, het is dan wel virtual reality maar het kan soms toch best eng zijn. Toch besloot ik nieuwsgierig en mannelijk als ik was ‘yes’ te typen en achter Cowgirl aan te vliegen. Na een korte vlucht leidde Cowgirl me naar een openbaar toilet op de Zeedijk en vroeg me om 50 Linden $. Ik vertelde haar dat ik platzak was maar dat ik wel graag wilde weten hoe je in SL sex kon hebben. Cowgirl lachte en ging vervolgens met haar benen gespreid voor me staan en beveelde me om met mijn rechtermuisknop op het blauwe balletje boven haar billen te klikken. Ik klikte. Er gebeurde niets, ik had niets om sex mee te hebben. Met hetzelfde gemak waarmee SL je vleugels geeft pakken ze ook je geslachtsdeel af, ik zal nog op zoek moeten gaan. Enigszins gedesillusioneerd liep ik het toilet uit en trof ik Patricia Susa aan, ook een SL-prostituee. Ik legde haar de situatie met Cowgirl uit en voor een hoer reageerde ze erg begripvol. Een kleine vijf minuten later was ik getuige van een ware lesbische SL-orgie.

Dat billboard komt nog wel, ik ga eens op de VU rondkijken…

Na een klein uurtje in de wereld van SL is me al een hoop duidelijk geworden. De mensen die in SL rondlopen zijn vrij vreemd, al kan ik niet zeggen dat ik mezelf erg normaal gedragen heb. Ook weet ik nu dat de SL-wereld voor een groot deel draait om cybersex en dat de marketingkant slechts een klein detail is. Tot nu toe lijkt SL mij niet iets waar ik als bedrijf mee geassocieerd wil worden.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s