Peter in Second Life 3: Shoppen, solliciteren en college

Dit artikel is het derde deel van een reeks artikelen over de virtual-reality-omgeving Second Life. Peter Evers zal in deze reeks uitvoerig berichten over zijn avonturen, de uitdagingen die hij tegenkomt en de mogelijkheden die hij ziet in Second Life.

Na een lekker, maar niet echt bevredigend begin in Second Life ben ik de afgelopen dagen eens een kijkje gaan nemen bij alle virtuele bedrijven en instellingen die ik de laatste tijd uit het nieuws heb opgepikt. Hoe ziet de VU eruit? En kan ik daar dan echt colleges volgen? Wat doet ABN Amro precies in SL? En kan ik via Randstad aan mijn eerste SL-baan komen? Dit weekend schudde ik de ervaring met Cowgirl en Patricia van me af en ging ik op zoek naar de non-sexuele, serieuze kant van Second Life.

Voordat ik klaar ben de virtuele zakenwereld van SL te ontdekken moet ik er wel goed uitzien. Ik moet winkels weten te vinden die mij gratis van kleren kunnen voorzien. Ik besluit om iemand aan te spreken en zie Felicia eenzaam op een bankje voor Amsterdam Centraal zitten. Vol verwachting ga ik naast haar zitten en beginnen we te kletsen. Felicia vertelt me dat ze op haar vriendje wacht en we raken in gesprek over het scala aan bezigheden in SL. Ze vertelt me dat het in het begin wel een beetje saai was maar dat ze nu helemaal into SL is. Na een erg interessant en verhelderend gesprek kan Felicia mij de weg wijzen naar Free Dove, een virtueel winkelcentrum waar alles gratis is. Aangekomen in het winkelcentrum begint het mij al snel te duizelen. Het lastige aan SL-winkels is dat alle producten in dozen zitten, boven de doos staat wat erin zit, maar je kan er pas echt achter komen door het product te kopen. Er zit dus niets anders op dan wat gratis kledingstukken te passen. Voordat ik het weet sta ik naakt en spierwit (ik selecteerde per ongeluk de ‘Pale Goth Skin’) in een drukbezocht winkelcentrum. Na nog een aantal blunders heb ik uiteindelijk mijn outfit bij elkaar gevonden. Niet dat ie erg mooi is, maar ik heb een trui en een broek en ik moet verder.

Ik besluit te beginnen bij dé bank. Het eerste dat mij opvalt is dat er niet lullig gedaan is over het virtuele hoofdkantoor van ABN Amro. De aula is prachtig, compleet voorzien van billboards, planten, luxueuze wachtruimte en aquarium in de vloer. Het gebouw is volledig van glas en telt een groot aantal verdiepingen, inclusief een lift die mij aan een UFO doet denken. Ook het dak ziet er tiptop uit, een dakterras en een hortus botanicus maken het gebouw helemaal af. Maar toch is er één ding dat mij niet zint aan dit gebouw, ik ben de enige aanwezige.

Na verder gezocht te hebben in alle virtuele hoeken van SL, kom ik aan bij de ABN Amro Tennis Arena. Daar stuit ik op Arjan. Arjan is zowaar medewerker van ABN en vertelt me dat hier twee weken geleden nog een jaarlijks virtueel tennistoernooi plaatsvond. Destijds was Pjotr nog niet geboren dus helaas. Maar ik ben blij dat ik eindelijk iemand van ABN heb gevonden die ik aan een interview kan onderwerpen. Arjan vertelt me dat contact leggen met een lastig te bereiken doelgroep de belangrijkste reden is voor ABN’s virtuele aanwezigheid. Daarnaast geeft ABN virtuele seminars over beleggen en investeren waarmee nieuwe klanten worden geworven. Ook gebruikt ABN SL om te adverteren, zo heb ik in het hoofdkantoor al een aantal billboards en commercials de revue zien passeren. Als laatste is merchandising ook een reden, zodra ik vraag om uit te leggen wat dat precies inhoudt teleport Arjan zichzelf weg uit de ABN Tennis Arena…

Nu de beweegredenen van ABN me duidelijk zijn ben ik benieuwd hoe het met Randstad zit. Het virtuele kantoor van Randstad zit een stuk slimmer in elkaar dan dat van ABN. Bij aankomst land ik meteen in een ruimte waar veel mensen zijn waaronder ook een aantal Randstad Adviseurs. Ook staan op strategische plekken ‘Identifiers’ waar je je avatar als werkzoekende in kan schrijven op virtuelebanen.nl. Dat doe ik dan ook meteen. Ik geef Pjotr Pessoa bij Randstad op als werkzoekende en na een uitgebreide profielschets krijg ik meteen drie banen aangeboden. Een als Second Life Guide voor een schamele L$ 11 per uur, omgerekend is dat ongeveer 3 eurocent. De andere twee banen zijn een als barkeeper en een als SL-journalist, beiden betalen L$ 255 per uur, dat is precies 73 eurocent. Voor het geld hoef ik het dus niet te doen, maar ik besluit toch maar te solliciteren als SL-journalist. Binnenkort heb ik mijn eerste virtuele sollicitatiegesprek.

Na mijn aanmelding besluit ik om even te gaan kletsen met een Randstad Adviseur. Het mooiste poppetje dat ik kan vinden is Suzanne. Als ik haar vraag om eens helder uit te leggen wat Randstad wil bereiken in SL legt ze me uit dat Randstad SL wil gebruiken om nieuwe producten te lanceren, ze weet niet welke. Daarnaast gebruikt Randstad SL om te onderzoeken wat er leeft onder de mensen, SL wordt gebruikt als kleine testcase en Randstad vraagt mensen in SL om hun mening over allerlei zaken. Ook vertelt Suus dat Randstad aan het verkennen is wat de mogelijkheden zijn met Second Life. Randstad verdient op dit moment geen geld met SL, tot nu toe wordt er enkel geïnvesteerd. Aan wat voor getallen ik dan moet denken kan Suus me niet vertellen. Maar is Randstad niet bang dat alle SL-activiteiten rondom sex, drugs en wapens hun imago schaadt? Suus zegt dat SL maar net is wat je er zelf uit wil halen, kortom: Suus is niet bang. Als ik meer wil weten moet ik even met Joost praten, Joost zegt niks, ik loop terug naar Suus en die negeert me…opnieuw afgewimpeld.

Tenslotte vereer ik de virtuele VU nog even met een bezoek. Die valt erg tegen. In een volledig verlaten gebouw, dat afsteekt tegen de prachtige kantoren van Randstad en ABN, is één collegezaal te vinden waar een promofilmpje gedraaid wordt over een samenwerkingsverband tussen de VU en het St. Ignatius Lyceum.

Volgende keer ga ik het virtuele uitgaansleven eens verkennen…

Ik schat dat ik inmiddels zo’n tien á twaalf uur in SL aanwezig ben geweest en ik begin me eerlijk gezegd te vervelen. Ik weet dat er nog meer te ontdekken is en bleef nieuwsgierig dus ik ga zeker nog wel even door, maar SL heeft nog geen indruk op mij weten te maken. Ik krijg sterk het idee dat Second Life een typische hype is. Bedrijven openen massaal virtuele vestigingen maar weten eigenlijk nog niet echt wat ze precies willen bereiken in de virtuele wereld. Mogelijkheden verkennen en een lastige doelgroep bereiken zijn geen spetterende en al helemaal geen concrete motieven. Het zou mij niet verbazen als bedrijven zich over enige tijd weer massaal terugtrekken uit SL.

Wat mij persoonlijk erg tegenstaat is het feit dat een hitsige rondborstige dame in werkelijkheid aangestuurd kan worden door een onzeker tienermeisje of een eenzame gepensioneerde man. Als ik dan zie dat Felicia in SL een vriendje heeft kan ik me ook niet aan de gedachte onttrekken dat SL gebruikt kan worden als een speeltuin voor mensen met verkeerde intenties. Stel dat SL geen hype is maar een indicator van wat ons in de toekomst op technisch en sociaal gebied te wachten staat dan hou ik mijn hart vast.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s